Merhaba arkadaşlar.  7 Ekim 2011 tarihinde ağır bir ameliyat geçirdim. Bunun sonucunda uzun bir süre yatmak zorunda kaldım. 3 ay sırt üstü yatmamı söyleyen doktorumun sözlerine kulak kabartmış ve bunuda sabırla tamamlamış bulunuyorum. Bu sabah artık yeni bir değişiklik olan yatmaktan sonraki hafif yürüyüşlerden birisini yapmak için için evden çıktım. Bakkala gidip ekmek alayım dedim.  Yanlız kaldığında geçmişi yâd eden birisi olarak, tekrar yâd etmeye başladım ve aklıma korktuğum anlardan birisi geldi. Aslında ben korkmuştum ama çevrem için aynı şeyi söyleyemezdim onlar için resmen bir eğlence olmuştu.

Saadete gelecek olursak yıllardan tahminimce 96 yada 97 tam tarih teşkil edemiyorum. Küçük bir ilçede şirin bir mahallede ikamet ediyorduk. Karşılıklı evler ve bu evlerin duvarlarla çevrili bahçeleri vardı.  Ayrıca çevrelerininde ağaçlık olması insanı o kadar ferahlatıyordu ki,  buda yetmezmiş gibi evin önünden birde küçük akarsu geçiyordu.  Yani anlayacağınız herkesin bir köprüsü vardı.  Bizim bahçe kapımızın hemen önünde iki büyük ağaç vardı. İki ağaç arası tahmini iki metre vardı. Arasına taşlarla ve çimento aracılığı ile kapatmışlar. Çünkü insanlar buraya oturur muhabbet ederlerdi. Akşamları herkes işten gelince orası nerden baksan 10-15 kişiyle dolardı. Onlar konuşurken biz çocuklarda küçük akarsuya girer içinde gezinirdik. Bu anlattıklarım hemen aklınızda şekillenmiş olmalı.

Aylardan temmuz yada ağustos tam kestiremiyorum ama sıcak dönemlerdi. Dini konulara meyilli olduğum için ilahileride severdim. Hem söylemesini hemde dinlemesini. Bahçe kapısının demirinden tutup kendimi bir avare gibi ileri geri hareket ettiriyordum bu çok hoşuma gitmişti. Ayrıca bir ilahi mırıldanıyordum, kendimi o kadar kaptırmışım ki haykırarak söylediğimi dahi unutmuşum . Bu durum ne gözlerden nede kulaklardan kaçmamış tabiki, kapısının önüne çıkıp izleyen bir kaç kadın ses etmeden dinliyormuş meğersem. Şimdi düşünüyorumda kendimi nasıl kaptırdım o kadar hala anlamış değilim. Demek o zamanlar daha aşk ile doluymuşum. Birden lan eşek oğlu eşek diye bir ses yükselince kapalı gözlerimi belkide açmaya fırsat buladan kapının arkasında aldım soluğu . Kim lan o eşek oğlu eşek diye bağıran Hacı Hasan amca karşıki camdan çevreye bağırıyordu.  Kadınlarda herhalde bu duruma şaşırmış olmalılar ki ses çıkartmadılar. Adam resmen kükredi ya, yok böyle birşey ufacık kalbim resmen duracaktı.

Bir süre sonra saklandığım yerden çıktım ve eve koştum o gün bir daha dışarı bile çıkmadım . Hacı Hasan amcanın hanımı Menşure teyze işin aslını ortaya çıkartmış. Mahallede herkes benimle Hasan Amca arasında olanları konuşmaya başlamış. İşin aslı Hacı Hasan amcayı Rahman’ın huzurundan alıp kendime eşlik ettirmemmiş Adam namaz kılarken oda bana eşlik etmeye başlamış Namazın bozulduğunu anlayınca hemen cama doğru koşup sövmeye başlamış

Bunu yemekte bana izah eden annem sofrayı kahkahaya boğsada o günlerde hep utangaç gezdim.

Eve varmak üzereyken annemle yolda karşılasınca neden gülüyorsun dedi, Aklıma Hasan Amca geldi ona gülüyorum. Adamcağız bir hayli yaşlıydı sence ölmüşmüdür dedim. Bilemiyorum diyerek cevap verdi.